Zoeken
  • Esther Visser

Ik durf te bloggen, te falen en te slagen

Ik heb me jarenlang onveilig gevoeld en maakte me groter om te verhullen wat er in de onderlaag zat, zodat ik zelf onzichtbaar bleef. Ik liep vast, omdat ik me zo bewoog vanuit mijn ontwikkelde beschermingsmechanismen. Denken voor de ander was mijn tweede natuur. Ik kan je zeggen: dat kost bakken energie! Nú kan ik mezelf blijven zien. Ook in mijn ongemak. En dat ongemak ervaar ik nog steeds wel eens. Zoals nu. Terwijl ik dit schrijf.

Want ja, leuk, bloggen. Dat ligt me. Met woorden stoeien en ze laten stromen. Mensen in mijn omgeving hebben me wel eens aangegeven dat ik goed ben in het schrijven van teksten. Dus daar gaat ‘ie!


…zou je zeggen.


Niets is minder waar. De kale werkelijkheid wil dat ik hier zit en spanning voel opkomen in de vorm van een bal in mijn buik die me waarschuwt: “Zitten mensen in het oerwoud aan blogs echt te wachten op jouw verhaal? Bovendien kun je een eerste indruk maar één keer maken.”


Ik hoef deze blog niet te schrijven natuurlijk. Er ligt nog een was die wil worden opgehangen. Ik moet koken. En zo kronkelen de gedachten door mijn hoofd. Ondertussen voel ik de woorden die eruit willen tegelijkertijd klaarliggen.


Wat houdt me dan eigenlijk zo echt tegen?

Daar zou ik een hoogdravend relaas over kunnen schrijven die in gepolijste bewoording uitlegt dat ik de verwachting naar mezelf mag loslaten, mijn weerstand mag opgeven en mijn bewijsdrang in de prullenbak mag gooien. Je moet tenslotte ergens beginnen en slagen is leuk. Maar falen is fantastisch, want zonder falen geen slagen las ik onlangs. Ik krijg er een hele nare smaak van in mijn mond en het maakt me onrustig. Het raakt me dat het woord falen voor mij gelijk staat aan fout en mislukt. Niet goed genoeg. Dat is wat ik ken van vroeger. Het ego dat zo zorgt voor onrust, klein voelen, stress en angst. Dat me vertelt dat ik de allerbeste moet zijn en niet mag leren. Mijn blik gericht op de buitenwereld, overgeleverd.

Genoeg redenen om deze blog niet af te maken dus. Lekker rustig en veilig. Geen kans op falen en hey, waarom zou ik schrijven over falen überhaupt. Ik heb een coachingspraktijk. Ik ben coach, dus heb ik mijn “faalstuk” toch prima doorgeworsteld en opgelost?

En daar zit ‘ie nou juist. Is het waar dat het moet zijn opgelost?


Ervaren staat denk ik niet gelijk aan falen. Het gaat over toestaan, hoe het op dit moment is.


En dat brengt me dan op:


Wat zet me aan om deze blog af te maken en de wereld in te sturen?

Onbekend zijn met bloggen en de neiging het goed te willen doen, brengt even een herkenbaar stuk angst naar boven. En dat hoeft (weet ik nu) niet opgelost te worden en klaar te zijn. Het zorgt voor emotie en die is er. Het is slechts mijn ego dat zich opdringt en ik ben niet mijn ego. Een wakker bewustzijn zorgt ervoor dat ik mijn eigen observator ben en de keuze kan maken in wat ik ermee doe, net als jij dat kan.


Het niet meer overspoeld worden door emoties zorgt voor vertrouwen en verruiming en brengt me weer bij mijzelf. En daar, op die laag, kan mijn hart weer opnieuw de vreugdesprong maken als bij het eerder gemaakte het besluit om te gaan bloggen. Dat brengt me weer bij waar het bij mij eigenlijk echt om gaat. In woorden, mijn inspiratie, visie, ervaringen en kennis uit te willen drukken en te delen.


Dat maakt dat ik de was laat liggen, mijn man gaat koken (hoe lief) en deze blog de wereld in gaat. Dat voelt als geslaagd.


En wanneer voel ik me dan nog meer geslaagd?

Mijn persoonlijke coachtraject en de coachopleiding die ik heb mogen volgen bij Boel Bewust, hebben er samen met mijn opgedane levenservaringen voor gezorgd dat ik niet alleen deze blog durf te posten, maar ook mijn coaching praktijk MeerJij heb durven oprichten. Een praktijk waar mijn labrador en collega Zelda haar eigen rol heeft, waar deze mag ontstaan zonder druk. Ik heb nooit eerder het gevoel gehad zo geslaagd te zijn. Omdat ik weet dat dit me past als een jas. Daar is de uitkomst ondergeschikt aan het verlangen en doen.


In de kern ben ik altijd gefascineerd geweest in wat mensen bewoog en dat zal altijd zo blijven. Ook daarom heb ik onlangs een verrijkende training gevolgd in het systemisch werk. Om te helpen blokkades te doorbreken. Om het hoofd en hart weer te verbinden. Dat werk laat zien dat alles waar we nu in vastlopen een herhaling is van waaruit we ooit een beschermingsmechanisme hebben ontwikkeld.


In mijn blogs wil ik zichtbaar maken hoe ik mijn missie leef: jou in beweging brengen, blokkades doorbreken en te begeleiden naar jouw kracht en plezier. Want zeg nou zelf. De ochtend dat je wakker wordt, je ogen open doet, je benen over de rand van het bed gooit en misschien denkt: ‘oh nee, niet weer’. Hoe fijn zou het zijn om daar samen eens echt naar te kijken?


MeerJij begint bij jou en heet je van harte welkom!


#meerjij #eersteblog

94 keer bekeken1 reactie

©2019 by MeerJij - Esther Visser  |  Jouw gegevens zijn bij mij veilig. Lees meer